Toca R, Danza R
18 de octubre.
En esta exposición se han seleccionado obras escultóricas pertenecientes a la colección del Museo Tiflológico de la ONCE, realizadas tanto por artistas con discapacidad visual grave como por aquellos sin ella. Todas las piezas están conectadas por un hilo conductor común.
La fascinación por plasmar la danza en formas tridimensionales ha sido constante, como se aprecia en multitud de ejemplos desde el arte clásico hasta la actualidad.
La danza convierte el cuerpo en una escultura dinámica y efímera, la escultura congela ese movimiento, haciendo que una figura baile eternamente.
La escultura y la danza tiene elementos de unión al compartir el cuerpo humano como forma de expresión, el espacio, el tiempo y el movimiento, transformando la fluidez corporal en formas estáticas o capturando la dinámica del baile en materia, explorando la armonía, la emoción y la narrativa a través de la forma, la composición, la energía y el gesto. Una obra escultórica, en principio inmóvil y no dinámica, nos traslada, con su temática, hacia la danza, a su movimiento a su expresión corporal, a su dinamismo, a su sentimiento y a su significado.
Con estas piezas escultóricas logramos dar a conocer a través del tacto ciertas expresiones corporales que en este caso nos acercan al cuerpo como medio artístico de expresión al margen de la consideración de la materia escultórica como tal.
Cada danza traslada diferentes sentimientos, herencias rituales y creencias, trasmitidas a lo largo del tiempo en diferentes culturas. En esta selección de piezas donde se toman como modelo, diferentes danzas, encontramos que en sí mismas tienen un significado concreto y único, al margen de su valor estético.
Nesta exposición seleccionáronse obras escultóricas pertencentes á colección do Museo Tiflológico da ONCE, realizadas tanto por artistas con discapacidade visual grave como por artistas sen ela. Todas as pezas están conectadas por un fío condutor común.
A fascinación por plasmar a danza en formas tridimensionais foi constante, como se aprecia en multitude de exemplos desde a arte clásica ata a actualidade.
A danza converte o corpo nunha escultura dinámica e efémera; a escultura conxela ese movemento, facendo que unha figura baile eternamente.
A escultura e a danza comparten elementos de unión ao teren o corpo humano como forma de expresión, así como o espazo, o tempo e o movemento, transformando a fluidez corporal en formas estáticas ou capturando a dinámica do baile na materia, explorando a harmonía, a emoción e a narrativa a través da forma, a composición, a enerxía e o xesto. Unha obra escultórica, en principio inmóbil e non dinámica, trasládanos, coa súa temática, cara á danza, ao seu movemento, á súa expresión corporal, ao seu dinamismo, ao seu sentimento e ao seu significado.
Con estas pezas escultóricas logramos dar a coñecer, a través do tacto, determinadas expresións corporais que, neste caso, nos achegan ao corpo como medio artístico de expresión, á marxe da consideración da materia escultórica como tal.
Cada danza transmite diferentes sentimentos, herdanzas rituais e crenzas, transmitidas ao longo do tempo en diversas culturas. Nesta selección de pezas, nas que se toman como modelo distintas danzas, atopamos que en si mesmas teñen un significado concreto e único, alén do seu valor estético.